Sadisme, controverse en de beruchte transplantatiescène
Sergio Garrone behoorde in de jaren zeventig tot de Italiaanse regisseurs die inspeelden op de toen populaire exploitatiecinema. Met SS Experiment Love Camp (Lager SSadis Kastrat Kommandantur, 1976) maakte hij een van de bekendste nazisploitationfilms uit die periode. De film combineert fictieve kampverhalen met sensationele experimenten en erotische elementen. Door zijn controversiële inhoud werd hij later opgenomen in de beruchte Britse "Video Nasties"-lijst, hoewel de film uiteindelijk in 2005 ongesneden werd goedgekeurd omdat hij minder expliciet bleek dan zijn reputatie deed vermoeden. De film werd grotendeels opgenomen in Italië met een beperkt budget. Garrone werkte met vaste medewerkers uit de Italiaanse genrecinema, waaronder cameraman Maurizio Centini en componisten Vasili Kojucharov en Roberto Pregadio. De productie gebruikte bestaande decors, eenvoudige kostuums en veel make-up-effecten om een grootschalig kamp te suggereren zonder dure sets te bouwen. Zoals bij veel Italiaanse exploitatiefilms uit die tijd werden de acteurs later nagesynchroniseerd, waardoor de film zijn typische, enigszins onnatuurlijke dialogen kreeg.
De beroemde transplantatiescène
De scène die de film zijn beruchte reputatie gaf, is de operatie waarbij een SS-officier een testikeltransplantatie ondergaat. Hoewel de scène destijds schokkend overkwam, werd zij volledig opgebouwd met praktische special effects. Voor de close-ups gebruikte de make-upafdeling varkenshuid. Dat materiaal werd gekozen omdat de structuur en elasticiteit sterk lijken op menselijke huid wanneer het onder felle studiobelichting wordt gefilmd. De huid werd over een kunstmatig model gespannen en voorzien van kunstbloed, hechtingen en siliconen onderdelen. Door slim camerawerk, snelle montage en belichting leek het alsof een echte chirurgische ingreep werd uitgevoerd, terwijl er in werkelijkheid geen echte operatie of verminking werd gefilmd. Destijds waren dergelijke praktische effecten de standaard, omdat digitale effecten nog niet bestonden. Juist deze scène zorgde ervoor dat de film jarenlang werd beschouwd als extreem choquerend. Opmerkelijk genoeg concludeerden latere keuringsinstanties dat de effecten naar moderne maatstaven vrij eenvoudig waren en vooral door suggestie werkten.
Nalatenschap
Artistiek wordt SS Experiment Love Camp zelden tot de betere Italiaanse genrefilms gerekend, maar historisch heeft hij wel een bijzondere plaats. De combinatie van sensationele reclameposters, de discussie rond de Britse "Video Nasties" en de inmiddels legendarische transplantatiescène maakten de film bekender dan zijn cinematografische kwaliteiten. Voor liefhebbers van Europese exploitatiecinema uit de jaren zeventig blijft het daardoor een opvallend tijdsdocument dat laat zien hoe filmmakers met beperkte middelen probeerden een maximale schokwaarde te creëren.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten