Achter de schermen van de beroemdste filmmonsters: het vakmanschap van Jack Pierce
Zelfs in een tijdperk waarin computergegenereerde effecten (CGI) en steeds geavanceerdere performance capture de norm zijn geworden, blijft er iets bijzonders schuilgaan in overtuigende praktische grime-effecten. Net zoals negentig jaar geleden, aan het begin van de filmgeschiedenis, kan een perfecte combinatie van uitzonderlijke grime en een getalenteerde acteur een onvergetelijk filmmonster creëren dat nog lang na de aftiteling in het geheugen blijft hangen. Achter elk van die iconische monsters stond echter een kunstenaar die urenlang met uiterste precisie werkte. De volgende beelden tonen enkele van die legendarische creaties tijdens hun ontstaan en geven een unieke blik achter de schermen. Op een van de foto's zien we The Wolf Man, gespeeld door Lon Chaney Jr., terwijl hij grimelegende Jack Pierce een veelbetekenende blik toewerpt. Pierce is op dat moment bezig met het zorgvuldig kammen van de dikke yakharen waaruit de beroemde weerwolfvacht bestond. Chaney Jr. had een uitgesproken hekel aan het langdurige en uiterst ongemakkelijke grimeproces dat zijn iconische rol vereiste. Voor de transformatie waren rubberen protheses, pruiken en vooral duizenden afzonderlijke yakharen nodig om de kenmerkende, opgezwollen haardos van de Wolf Man te creëren. Alleen al het aanbrengen van deze make-up duurde ongeveer zes uur, waarna nog eens drie uur nodig waren om alles weer voorzichtig te verwijderen. Die eindeloze sessies zorgden geregeld voor spanningen tussen Pierce en Chaney Jr., die volgens verschillende bronnen uiteindelijk weinig sympathie meer voor elkaar konden opbrengen. Toch kan de onderlinge verhouding niet uitsluitend slecht zijn geweest. Ondanks alle frustraties werkten beide mannen na de eerste film nog samen aan vier vervolgfilms waarin de Wolf Man opnieuw verscheen. Wie goed naar sommige foto's kijkt, ziet bijna de onderhuidse spanning tussen acteur en grimeur. Tijdens de opnames van de tweede Wolf Man-film probeerde Jack Pierce zijn techniek enigszins te vereenvoudigen. Hij gaf de neus een nieuwe vorm en vergrootte de karakteristieke haardos nog verder. Toch bleef de transformatie bijzonder arbeidsintensief. Voor de beroemde scènes waarin de Wolf Man langzaam in een weerwolf verandert, moest Chaney telkens een vrijwel identieke houding aannemen. Er werden slechts enkele filmbeelden opgenomen, waarna de make-up opnieuw werd bijgewerkt. Vervolgens positioneerde hij zichzelf opnieuw met behulp van een glasplaat waarop hulplijnen waren geëtst, zodat hij exact dezelfde houding kon aannemen voor de volgende opname. Dat proces herhaalde zich urenlang. Omdat Chaney gedurende die sessies vrijwel onbeweeglijk moest blijven en zelfs geen gelegenheid had om tussendoor naar het toilet te gaan, liepen de irritaties begrijpelijkerwijs geregeld hoog op.
Later vertelde Chaney zelf over het zwaarste onderdeel van de dag:
"Het ergste komt na het werk, wanneer ik het bloedheet heb, overal jeuk voel en doodmoe ben. Dan moet ik nog eens vijfenveertig minuten in die stoel blijven zitten terwijl Pierce het spul dat hij 's morgens heeft aangebracht er weer aftrekt. Daarbij lijkt het soms alsof hij me levend wil villen."
Hoewel de Wolf Man zijn grimeur soms waarschijnlijk liever zag verdwijnen, verliep de samenwerking tussen Jack Pierce en Boris Karloff doorgaans veel aangenamer. Tijdens de productie van Bride of Frankenstein werkten beide mannen nauw samen aan een vernieuwde versie van Frankenstein's Monster. Het uiterlijk van het Monster moest duidelijk laten zien dat hij de allesverwoestende brand aan het einde van de vorige film had overleefd. Daarom bracht Pierce extra brandwonden, littekens en beschadigingen aan. Elke opnamedag zat Karloff ongeveer vier uur in de grimestoel terwijl Pierce zijn inmiddels legendarische creatie opbouwde met collodion, watten, vetgrime en diverse protheses. Door de gebruikte materialen werd Karloff letterlijk een uiterst brandbaar filmmonster. Gelukkig onderging de acteur niet hetzelfde lot als zijn personage. Nog zwaarder was echter Karloffs transformatie tot Imhotep in The Mummy (1932). Die make-up kostte maar liefst acht uur om aan te brengen, gevolgd door nog eens twee uur om alles weer voorzichtig te verwijderen. Karloff omschreef deze ervaring later als:
"De zwaarste beproeving die ik ooit heb moeten doorstaan."
Jack Pierce spaarde werkelijk geen enkele moeite om Imhotep zo overtuigend mogelijk tot leven te brengen. Als belangrijkste inspiratie gebruikte hij een foto van farao Seti I. De grime vereiste een ongelooflijke hoeveelheid fijne details. Pierce trok Karloffs oren en oogleden strak naar achteren, wikkelde hem zorgvuldig in echte mummieverbanden, bracht klei aan in zijn haar en boetseerde een gedeeltelijk vergane neus om de duizenden jaren oude mummie zo geloofwaardig mogelijk te maken. Tijdens deze uitputtende sessies had Boris Karloff slechts twee kleine genoegens: af en toe een kop thee en een sigaret. Toch maakte Jack Pierce tijdens één van de opnames een kleine, maar voor Karloff bijzonder pijnlijke vergissing. Terwijl de acteur probeerde van zijn thee te genieten, vergat Pierce een opening vrij te laten waardoor Karloff normaal had kunnen drinken. Een klein detail misschien, maar typerend voor de enorme uitdagingen waarmee zowel acteur als grimeur dagelijks werden geconfronteerd tijdens de creatie van enkele van de beroemdste filmmonsters uit de filmgeschiedenis.




Geen opmerkingen:
Een reactie posten