Een vergeten Vlaamse thriller met een bijzonder moordwapen
In de vroege jaren tachtig verschenen er in Europa heel wat thrillers die zich lieten inspireren door de populaire Italiaanse giallo-films. België kende slechts een handvol producties binnen dit genre. Eén van de opvallendste – en vandaag tevens één van de zeldzaamste – is De Potloodmoorden (The Pencil Murders), een Vlaamse thriller uit 1982, geschreven, geproduceerd en geregisseerd door Guy Lee Thys. De film werd volledig in het Nederlands opgenomen en kreeg een speelduur van ongeveer 80 minuten.
Een merkwaardige moordzaak
Het verhaal draait rond Rick Van Houtte, een jonge politie-inspecteur die belast wordt met een bijzonder gruwelijke moordzaak. Een onbekende seriemoordenaar maakt slachtoffers onder jonge vrouwen en gebruikt daarbij een angstaanjagend ongewoon moordwapen: een potlood, dat via de neus in de schedel wordt gedreven. Terwijl Rick de dader probeert te ontmaskeren, komt ook zijn privéleven zwaar onder druk te staan. Zijn huwelijk lijdt onder zijn voortdurende afwezigheid en de spanningen thuis maken het onderzoek alleen maar ingewikkelder.
Vlaamse cast
De hoofdrollen worden vertolkt door:
- Leslie De Gruyter als inspecteur Rick Van Houtte
- Rosemarie Bergmans als Marilène Van Houtte
- Christian Baggen
- Souleye Dramé
- Bert André
- Warre Borgmans
- Francis Appariccio
Voor verschillende acteurs betekende deze productie één van hun vroege filmrollen.
De regisseur
Guy Lee Thys was nog een jonge filmmaker toen hij De Potloodmoorden realiseerde. Het was zijn eerste langspeelfilm als regisseur. Later zou hij bekendheid verwerven met films als Cruel Horizon (1989), Kassablanka (2002) en Mixed Kebap (2012). Doorheen zijn carrière bleef hij zowel regisseur, scenarist als producent van eigen projecten.
Invloeden uit Italië
Wie de film bekijkt, merkt meteen de invloed van de Italiaanse giallo-thrillers uit de jaren zeventig. Net als bij klassiekers van Dario Argento en Sergio Martino draait het verhaal rond een mysterieuze moordenaar, een politieonderzoek en een reeks gewelddadige moorden. Toch kiest Guy Lee Thys voor een eigen Vlaamse invulling, met herkenbare locaties en een soberder sfeer dan zijn Italiaanse voorbeelden.
Ontvangst
Bij zijn verschijning kende De Potloodmoorden slechts een beperkte bioscoopcirculatie. De film bleef daardoor relatief onbekend bij het grote publiek. Critici waren verdeeld: sommigen prezen de originele moordmethode en de poging om een Vlaamse giallo te maken, terwijl anderen vonden dat de spanning en het tempo tekortschoten. Daardoor groeide de film nooit uit tot een commercieel succes.
Een cultfilm geworden
Ondanks zijn bescheiden reputatie heeft De Potloodmoorden door de jaren heen een kleine cultstatus opgebouwd. Vooral liefhebbers van obscure Europese horror- en thrillerfilms weten de productie te waarderen als een zeldzaam stukje Belgische genrecinema. Originele filmkopieën en affiches zijn vandaag moeilijk te vinden, wat de film nog aantrekkelijker maakt voor verzamelaars. De Potloodmoorden herinnert aan een periode waarin Vlaamse filmmakers met beperkte middelen toch ambitieuze thrillers probeerden te maken. De film is misschien niet perfect, maar hij bezit een eigen karakter en vormt een bijzonder hoofdstuk uit de Belgische filmgeschiedenis. Voor liefhebbers van nostalgische horror en Europese cultcinema blijft deze productie een nieuwsgierigmakende ontdekking: een film waarin een alledaags voorwerp veranderde in één van de merkwaardigste moordwapens uit de Vlaamse cinema.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten