De film die de sciencefiction voorgoed veranderde
Toen Planet of the Apes in het voorjaar van 1968 in de bioscopen verscheen, had niemand kunnen vermoeden dat deze film zou uitgroeien tot een van de invloedrijkste sciencefictionklassiekers aller tijden. De film, geregisseerd door Franklin J. Schaffner, was gebaseerd op de Franse roman La Planète des Singes van Pierre Boulle, maar kreeg een geheel eigen karakter. Het verhaal combineerde avontuur, filosofie en maatschappijkritiek op een manier die in die tijd nauwelijks eerder was vertoond. Centraal staat astronaut George Taylor, overtuigend vertolkt door Charlton Heston. Na een lange ruimtereis stort zijn ruimteschip neer op een onbekende planeet. Samen met enkele overlevenden gaat hij op zoek naar leven, maar ontdekt al snel dat deze wereld wordt beheerst door intelligente mensapen. Gorilla's vormen het leger, chimpansees zijn wetenschappers en orang-oetans bekleden de hoogste religieuze en politieke functies. De mensen daarentegen zijn sprakeloos en worden behandeld als wilde dieren. Tijdens zijn gevangenschap ontmoet Taylor de jonge chimpansee Zira, gespeeld door Kim Hunter, en haar verloofde Cornelius, vertolkt door Roddy McDowall. Zij geloven dat Taylor anders is dan de overige mensen en proberen zijn intelligentie te bewijzen. Ondertussen raakt Taylor bevriend met de zwijgende menselijke vrouw Nova, gespeeld door Linda Harrison, die hem tijdens zijn gevaarlijke tocht trouw blijft volgen. De productie kende destijds enorme uitdagingen. De uitgebreide apenmake-up, ontworpen door de legendarische John Chambers, betekende een ware revolutie in de filmwereld. Acteurs konden urenlang in de schminkstoel zitten voordat de opnames begonnen. Dankzij deze baanbrekende technieken konden emoties en gezichtsuitdrukkingen overtuigend worden weergegeven, iets wat voor die tijd uitzonderlijk was. Chambers ontving hiervoor een speciale ere-Oscar, omdat de categorie Beste Make-up toen nog niet bestond. Ook de muziek van Jerry Goldsmith brak met alle verwachtingen. In plaats van een traditioneel orkest gebruikte hij ongebruikelijke instrumenten, metalen klanken en experimentele geluiden. Hierdoor kreeg de film een dreigende, mysterieuze sfeer die perfect aansloot bij de onbekende wereld waarin Taylor terechtkwam. Het hoogtepunt van de film behoort zonder twijfel tot de beroemdste eindes uit de filmgeschiedenis. Wanneer Taylor uiteindelijk het half begraven Vrijheidsbeeld ontdekt, beseft hij dat hij zich niet op een verre planeet bevindt, maar op een toekomstige, door de mens zelf verwoeste aarde. Deze onverwachte onthulling maakte diepe indruk op bioscoopbezoekers en groeide uit tot een van de meest iconische scènes ooit gefilmd. Hoewel Planet of the Apes in eerste instantie werd gepresenteerd als een avontuurlijke sciencefictionfilm, bevatte hij een veel diepere boodschap. De film stelde vragen over oorlog, kernwapens, religie, discriminatie, macht en de kwetsbaarheid van de menselijke beschaving. Juist deze combinatie van spanning en maatschappelijke kritiek maakte de productie tijdloos. Het succes was enorm. Wereldwijd trok de film miljoenen bezoekers en vormde hij het begin van een complete filmreeks, televisieseries, stripverhalen en tientallen jaren later succesvolle nieuwe verfilmingen. Meer dan een halve eeuw na zijn première wordt Planet of the Apes (1968) nog steeds beschouwd als een meesterwerk binnen het sciencefictiongenre. Voor veel filmliefhebbers blijft deze klassieker hét bewijs dat sciencefiction veel meer kan zijn dan spektakel alleen. Achter de indrukwekkende maskers en avontuurlijke scènes schuilt een verhaal dat de kijker laat nadenken over de toekomst van de mensheid. Juist daardoor heeft Planet of the Apes zijn plaats in de filmgeschiedenis meer dan verdiend en blijft de film ook vandaag nog even indrukwekkend als in 1968.



Geen opmerkingen:
Een reactie posten