Ontworpen door Jp
Ontworpen door Jp
Sommige horrorfilms hebben geen monsters uit de ruimte, geen vampiers en geen weerwolven nodig om angst op te wekken. Soms volstaat iets dat letterlijk onder onze voeten leeft. Dat bewees Squirm in 1977, een film die een alledaags dier veranderde in de bron van pure nachtmerrie. Regisseur Jeff Lieberman maakte met Squirm zijn speelfilmdebuut en creëerde meteen een van de meest memorabele natuurhorrorfilms uit de jaren zeventig. De film verscheen op het hoogtepunt van de populaire "eco-horror", waarin de natuur zich op angstaanjagende wijze tegen de mens keert.
EEN ONSCHULDIG BEGIN…
Na een zware storm worden hoogspanningskabels vernield. De elektriciteit stroomt de drassige bodem in, waardoor miljoenen regenwormen een vreemde en agressieve mutatie ondergaan. Wat normaal onschuldige bodembewoners zijn, verandert plotseling in vraatzuchtige wezens die zich massaal op mensen storten. De jonge Mick reist naar het landelijke dorpje Fly Creek om zijn vriendin Geri te bezoeken. Al snel merkt hij dat de inwoners zich vreemd gedragen en dat er iets verschrikkelijks aan de hand is. Wanneer de wormen overal uit de grond kruipen, verandert het rustige dorp in een ware hel.
EEN EENVOUDIGE PREMISSE DIE VERRASSEND GOED WERKT
Het uitgangspunt klinkt misschien absurd, maar juist daarin schuilt de kracht van Squirm. De film neemt zichzelf serieus en bouwt de spanning langzaam op. Eerst zijn er kleine aanwijzingen: een vreemde geur, onrust onder de bewoners en een steeds groter wordend gevoel dat er iets niet klopt. Wanneer de aanval uiteindelijk losbarst, doet regisseur Jeff Lieberman geen concessies. De regenwormen verschijnen werkelijk overal: in huizen, badkamers, slaapkamers en zelfs onder de vloer. Die constante dreiging zorgt ervoor dat de film ook vandaag nog verrassend effectief blijft.
PRAKTISCHE EFFECTEN VAN DE OUDE STEMPEL
Digitale effecten bestonden nog niet. Daarom werd vrijwel alles met praktische special effects gerealiseerd. Tijdens de opnames werden honderdduizenden echte regenwormen gebruikt, aangevuld met kunstmatige exemplaren voor de gevaarlijkste scènes. Juist die tastbare effecten geven Squirm een geloofwaardigheid die veel moderne horrorfilms soms missen. De slijmerige massa's voelen echt aan en versterken het ongemakkelijke gevoel dat de film oproept.
EEN ECHTE CULTKLASSIEKER
Hoewel de critici in 1977 verdeeld reageerden, groeide Squirm in de daaropvolgende decennia uit tot een geliefde cultfilm. Fans van klassieke horror waarderen vooral de originele invalshoek, de sfeervolle fotografie en de compromisloze praktische effecten. Ook liefhebbers van monsterfilms en natuurhorror beschouwen Squirm tegenwoordig als een vaste waarde binnen het genre. De film inspireerde later verschillende andere producties waarin dieren of insecten de hoofdrol speelden.
EEN FILM DIE JE NIET SNEL VERGEET
Wie na het bekijken van Squirm ooit nog zonder nadenken door een modderig weiland wandelt, behoort waarschijnlijk tot de minderheid. Dat is precies de kracht van deze film: hij verandert iets volkomen alledaags in een bron van blijvende onrust. Ruim vijftig jaar later blijft Squirm een heerlijke portie ouderwetse horror. Geen overdadige computerbeelden of overdreven spektakel, maar pure spanning, sterke sfeer en praktische effecten die nog steeds indruk maken. Voor liefhebbers van de klassieke horror uit de jaren zeventig is Squirm zonder twijfel een film die een plaats verdient in elke verzameling.
(Review: Conaert Jp)


Geen opmerkingen:
Een reactie posten