De horrorfilm die de cinema voorgoed veranderde
Toen regisseur Tobe Hooper in 1974 The Texas Chain Saw Massacre uitbracht, kon niemand vermoeden dat deze bescheiden onafhankelijke productie zou uitgroeien tot een van de invloedrijkste horrorfilms aller tijden. Met een beperkt budget, onbekende acteurs en een verstikkende sfeer wist Hooper een film te maken die meer dan vijftig jaar later nog steeds als een ijkpunt binnen het horrorgenre wordt beschouwd. Het verhaal begint eenvoudig. Vijf jonge vrienden reizen door het hete en verlaten landschap van Texas nadat ze verontrustende berichten hebben gehoord over grafschennis op een kerkhof. Onderweg besluiten ze een afgelegen boerderij te bezoeken die ooit aan de familie van Sally Hardesty behoorde. Wat begint als een onschuldige tussenstop verandert langzaam in een nachtmerrie wanneer de groep terechtkomt in het territorium van een krankzinnige familie die volledig buiten de maatschappij leeft. Het meest angstaanjagende lid van die familie is zonder twijfel Leatherface, gespeeld door Gunnar Hansen. Met een masker van menselijke huid en een brullende kettingzaag groeide hij uit tot een van de bekendste horroriconen uit de filmgeschiedenis. Opvallend is dat Leatherface nauwelijks spreekt. Zijn dreiging komt volledig voort uit zijn indrukwekkende verschijning, zijn onverwachte uitbarstingen van geweld en zijn bijna dierlijke gedrag. De hoofdrol van Sally Hardesty wordt vertolkt door Marilyn Burns, die een van de meest intense acteerprestaties uit de jaren zeventig neerzet. Haar lange, uitputtende achtervolging door bossen en velden behoort nog steeds tot de meest legendarische scènes uit de horrorcinema. Paul A. Partain speelt haar rolstoelgebonden broer Franklin, terwijl Edwin Neal, Jim Siedow en John Dugan de gestoorde familieleden overtuigend neerzetten. Hoewel de film vaak wordt herinnerd als extreem bloederig, is dat eigenlijk een misvatting. Er wordt verrassend weinig expliciet geweld getoond. Regisseur Tobe Hooper koos ervoor om de gruwel vooral aan de verbeelding van de kijker over te laten. Het zijn de zenuwslopende spanningsopbouw, de benauwende cameravoering, de angstaanjagende geluidseffecten en de rauwe documentaireachtige stijl die de film zo schokkend maken. De opnames waren bijzonder zwaar. Tijdens de hete zomer van Texas werkten de acteurs dagenlang in temperaturen boven de 35 graden. Het huis waarin gefilmd werd was benauwd en gevuld met echte dierenbotten en rottend materiaal om een authentieke sfeer te creëren. De hitte, de lange draaidagen en de fysieke belasting maakten de productie berucht onder de cast. Hooper liet zich deels inspireren door de misdaden van seriemoordenaar Ed Gein, hoewel het verhaal grotendeels fictief is. Door de film te presenteren alsof hij gebaseerd was op waargebeurde feiten, wist hij het publiek nog meer te choqueren. Die aanpak zorgde ervoor dat veel bioscoopbezoekers geloofden dat ze naar een echte reconstructie van verschrikkelijke gebeurtenissen keken. Bij de première veroorzaakte de film wereldwijd opschudding. In verschillende landen werd hij verboden of zwaar gecensureerd. Toch groeide zijn reputatie alleen maar verder. Het publiek stroomde massaal naar de bioscopen en de film bracht tientallen miljoenen dollars op, een uitzonderlijk resultaat voor een productie met een zeer bescheiden budget. Vandaag wordt The Texas Chain Saw Massacre beschouwd als een meesterwerk van de onafhankelijke cinema. De invloed ervan is terug te vinden in talloze latere horrorfilms, van de slasherfilms uit de jaren tachtig tot moderne producties. Leatherface werd een cultureel icoon en de film kreeg meerdere vervolgen, remakes en nieuwe interpretaties, maar volgens veel liefhebbers wist geen enkele opvolger de beklemmende sfeer van het origineel uit 1974 volledig te evenaren. Meer dan een halve eeuw later blijft The Texas Chain Saw Massacre een film die kijkers ongemakkelijk maakt. Niet door overdadige special effects of liters bloed, maar door zijn realistische aanpak, zijn meedogenloze spanning en de overtuiging dat het kwaad zich soms kan verschuilen op de meest verlaten plekken. Daarmee heeft Tobe Hooper een horrorfilm gemaakt die zijn plaats in de filmgeschiedenis meer dan verdiend heeft.


Geen opmerkingen:
Een reactie posten