maandag 3 augustus 2026

DAY OF THE TRIFFIDS 1963

Ontworpen door Jp

De dag waarop de planten de wereld overnamen

In de jaren zestig verschenen er heel wat sciencefictionfilms waarin de angst voor de toekomst centraal stond, maar slechts enkele groeiden uit tot echte cultklassiekers. Day of the Triffids, uitgebracht in 1963, behoort zonder twijfel tot die bijzondere groep. De film is gebaseerd op de beroemde roman van John Wyndham uit 1951 en vertelt een beklemmend verhaal waarin de mensheid niet wordt bedreigd door buitenaardse wezens, maar door gigantische vleesetende planten die zelfstandig kunnen lopen en dodelijk toeslaan. Het verhaal begint met een spectaculaire meteorenzwerm die wereldwijd miljoenen mensen naar de hemel doet kijken. De prachtige lichtshow blijkt echter een ramp van ongekende omvang. Vrijwel iedereen die het schouwspel heeft gezien, wordt blind. Alleen een kleine groep mensen die toevallig binnen was of een verband voor de ogen droeg, ontsnapt aan deze mysterieuze blindheid. Terwijl de beschaving volledig instort, ontsnappen de Triffids uit botanische tuinen en onderzoekscentra. Deze enorme planten kunnen zich voortbewegen met hun wortels en beschikken over een giftige zweep waarmee ze hun slachtoffers doden. De mensheid staat plotseling machteloos tegenover een vijand die langzaam maar onverbiddelijk oprukt. De hoofdrol wordt vertolkt door Howard Keel, die marineofficier Bill Masen speelt. Masen lag tijdens de meteorenzwerm in het ziekenhuis met zijn ogen verbonden en behoudt daardoor zijn gezichtsvermogen. Samen met de Franse biologe Christine Durrant, gespeeld door Nicole Maurey, probeert hij een veilige plaats te vinden terwijl overal chaos uitbreekt. Hun reis voert langs verlaten steden, brandende gebouwen en groepen overlevenden die wanhopig proberen een nieuw bestaan op te bouwen. De film werd geregisseerd door Steve Sekely, terwijl sommige aanvullende scènes later werden opgenomen onder leiding van Freddie Francis. Door productieproblemen moest een deel van de film opnieuw worden gedraaid, waardoor twee verschillende regiestijlen subtiel in de uiteindelijke versie terug te vinden zijn. Toch vormt het geheel een overtuigende en sfeervolle sciencefictionfilm die de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan. De Triffids zelf waren voor die tijd indrukwekkende creaties. Ze werden opgebouwd uit metalen constructies, rubber, glasvezel en beweegbare onderdelen. Verschillende technici verborgen zich onder of achter de planten om de bewegingen zo realistisch mogelijk te laten lijken. Hoewel de speciale effecten tegenwoordig eenvoudig ogen, maakten deze monsters in 1963 een enorme indruk op het bioscooppubliek. Vooral de langzaam bewegende planten zorgden voor een voortdurend gevoel van dreiging, omdat ze nooit leken te stoppen. De opnames vonden voornamelijk plaats in Engeland, waarbij verlaten straten, kustgebieden en landelijke locaties werden gebruikt om een wereld te tonen waarin de beschaving vrijwel verdwenen is. Door slim camerawerk en zorgvuldig gekozen locaties ontstond de indruk dat complete steden verlaten waren, ondanks het beperkte budget. Vooral de scènes waarin blinde mensen hulpeloos door de straten dwalen, behoren nog altijd tot de meest aangrijpende momenten van de film. De muziek versterkt de beklemmende sfeer met dreigende orkestklanken die perfect aansluiten bij de mysterieuze opmars van de Triffids. In plaats van voortdurende actie kiest de film vaak voor spanning en stilte, waardoor iedere verschijning van de planten extra impact krijgt. Hoewel de film op enkele punten afwijkt van John Wyndhams roman, bleef de centrale boodschap behouden. De echte dreiging is niet alleen de Triffids, maar ook de kwetsbaarheid van de menselijke beschaving. Zodra de samenleving haar structuur verliest, blijken angst, wanhoop en overlevingsdrang minstens zo gevaarlijk als de monsters zelf. In de loop der jaren groeide Day of the Triffids uit tot een geliefde cultfilm. Vooral liefhebbers van klassieke Britse sciencefiction waarderen de film om zijn unieke sfeer, sterke hoofdrollen en originele uitgangspunt. Meer dan zestig jaar na de première blijft Day of the Triffids (1963) een fascinerend tijdsdocument. De film bewijst dat een goed verhaal, sfeervolle fotografie en een origineel idee veel belangrijker zijn dan spectaculaire computereffecten. Voor liefhebbers van klassieke horror- en sciencefictioncinema blijft deze productie een onvergetelijke reis naar een wereld waarin niet de mens, maar de natuur de macht heeft overgenomen.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

CINEMA TRIOS IN GENK 1980

Remastered Een avond naar de film, aan de hand van een programma uit 1980 Een bioscoopprogramma kan een hele tijd terugbrengen. Op deze bewa...