IT’S ALIVE (1974)
Het monster in de wieg
In 1974 bracht de eigenzinnige Amerikaanse filmmaker Larry Cohen It’s Alive uit, een horrorfilm die veel meer bleek te zijn dan het verhaal van een moordlustige monsterbaby. Cohen schreef, produceerde en regisseerde de film zelf. Met een bescheiden budget van ongeveer 500.000 dollar maakte hij een beklemmende film over ouderschap, angst, wetenschap en de verantwoordelijkheid van de farmaceutische industrie. Centraal staan Frank en Lenore Davis, gespeeld door John P. Ryan en Sharon Farrell. Wanneer Lenore in het ziekenhuis bevalt, blijkt hun baby ernstig gemuteerd. Het kind beschikt over klauwen en scherpe tanden en doodt uit angst verschillende mensen. Aanvankelijk wil Frank niets met zijn zoon te maken hebben. Langzaam verandert dat. Achter het monster begint hij opnieuw zijn eigen kind te zien. Lenore behoudt vanaf het begin sterker haar moederlijke band met de baby. Cohen maakte het wezen bewust niet voortdurend zichtbaar. We zien vooral schaduwen, snelle bewegingen, een gezicht of een klauw. Daardoor moest de verbeelding van de bioscoopbezoeker een groot deel van het werk doen. Voor de monsterbaby schakelde Cohen de toen nog zeer jonge Rick Baker in. Baker vervaardigde onder meer een beweegbare babypop, maskers en klauwachtige handen. Het was een vroege opdracht voor de man die later een van Hollywoods beroemdste make-up- en creature-effectkunstenaars zou worden en een Oscar zou winnen voor An American Werewolf in London. Een andere grote naam was componist Bernard Herrmann, beroemd door zijn muziek voor onder andere Citizen Kane, Vertigo en Psycho. Herrmann gaf Cohens relatief goedkope horrorfilm een verrassend rijke en dreigende muzikale sfeer. Zijn muziek maakt het wezen niet alleen angstaanjagend, maar soms zelfs tragisch. De fotografie was van Fenton Hamilton, terwijl Peter Honess de montage verzorgde. In de cast vinden we verder onder anderen James Dixon, Andrew Duggan, Guy Stockwell, Michael Ansara, Robert Emhardt en Daniel Holzman. De productie was kleinschalig en Cohen werkte snel en economisch. Juist echte straten, woningen, ziekenhuizen en nachtelijke locaties geven de film zijn typische jaren-zeventigsfeer. Het monster bevindt zich niet in een gotisch kasteel, maar midden in de herkenbare moderne samenleving. Bij de oorspronkelijke release in 1974 werd It’s Alive geen onmiddellijk groot succes. Warner Bros. wist aanvankelijk niet goed hoe de merkwaardige film verkocht moest worden. Cohen bleef echter in zijn film geloven. Bij een latere heruitgave kreeg de film een veel sterkere reclamecampagne, waarbij vooral het dreigende beeld van de kinderwagen centraal kwam te staan. De heruitgave werd een succes en maakte van It’s Alive uiteindelijk een cultfilm. Achter de horror zat bovendien kritiek op de moderne maatschappij. De film suggereert dat geneesmiddelen en chemische invloeden verantwoordelijk kunnen zijn voor de mutatie. De industrie probeert vervolgens vooral zichzelf te beschermen, terwijl politie en autoriteiten het kind willen vernietigen. Daarmee stelt Cohen een ongemakkelijke vraag: is het wezen werkelijk slecht, of is het een bang kind dat reageert op een wereld die het vanaf zijn geboorte wil doden? Het succes leidde tot It Lives Again (1978) en It’s Alive III: Island of the Alive (1987). Maar de film uit 1974 blijft de meest iconische. Zo werd It’s Alive een typische horrorfilm van de jaren zeventig: goedkoop gemaakt, donker, vreemd en soms bloederig, maar met een verrassend menselijke kern.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten